تحول در صنعت ساختمان با مصالح ارگانیک و مخمر

تولید مصالح ساختمانی از مخمر نان، سلولز چوب و آلژینات جلبک

تولید مصالح ساختمانی زیست‌تخریب‌پذیر از مخمر نان، چوب و جلبک

پژوهشگران دانشگاه چالمرز سوئد موفق به توسعه ماده‌ای نوین برای استفاده در صنعت ساختمان شده‌اند که از ترکیب مخمر نان، سلولز چوب و آلژینات استخراج‌شده از جلبک ساخته می‌شود. این ماده به کمک فناوری چاپ سه‌بعدی تولید می‌شود و می‌تواند گامی مهم در کاهش اثرات زیست‌محیطی صنعت ساختمان باشد.

به گزارش TechXplore و به نقل از ایرنا، صنعت ساختمان سهم قابل‌توجهی در تولید آلودگی و مصرف منابع طبیعی در جهان دارد. از این رو محققان در تلاش‌اند تا با توسعه مصالح زیست‌پایه و تجدیدپذیر، جایگزین‌هایی پایدار برای مواد سنتی ارائه دهند.

در این پژوهش، ترکیبی از مخمر نان، الیاف سلولز استخراج‌شده از چوب، آلژینات جلبک، گلیسرول گیاهی و آب به کار گرفته شده است. این مواد در کنار هم ژلی نرم و شکل‌پذیر ایجاد می‌کنند که قابلیت شکل‌دهی از طریق چاپ سه‌بعدی در دمای اتاق را دارد؛ فرآیندی که بدون تولید ضایعات و بدون نیاز به مصرف انرژی زیاد انجام می‌شود.

مالگورزاتا زبوینسکا، سرپرست این پژوهش، می‌گوید هدف اصلی این پروژه توسعه ماده‌ای کاملاً ارگانیک و تجدیدپذیر برای معماری آینده است.

فرآیندی شبیه نانوایی

در فرآیند تولید، ابتدا مخمر حرارت داده می‌شود تا فعالیت زیستی آن متوقف شود. سپس تمامی مواد با یکدیگر ترکیب شده و خمیری یکنواخت به دست می‌آید. این خمیر به وسیله چاپگر سه‌بعدی به اشکال مختلف معماری تبدیل می‌شود.

به گفته یاگمور بکتاش، دانشجوی دکتری و از نویسندگان این پژوهش، فناوری چاپ سه‌بعدی امکان تولید اشکال پیچیده معماری بدون ایجاد ضایعات را فراهم می‌کند.

قابلیت تغییر رنگ و شفافیت

یکی از ویژگی‌های قابل توجه این ماده امکان تنظیم شفافیت، رنگ و بافت سطح آن است. رنگ طبیعی این ماده در طیفی از زرد تا قهوه‌ای قرار دارد، اما با افزودن رنگدانه‌های طبیعی یا مخمرهای رنگی می‌توان ویژگی‌های ظاهری آن را تغییر داد.

نقش متفاوت مخمر

در این ترکیب، مخمر نقش سنتی خود در تخمیر را ایفا نمی‌کند. در عوض، به عنوان یک عامل ساختاری عمل کرده و حجم، پایداری و استحکام ماده را افزایش می‌دهد. به دلیل تک‌سلولی بودن مخمر، تولید ماده‌ای همگن و قابل پیش‌بینی امکان‌پذیر می‌شود.

طراحی معماری با چرخه عمر کوتاه‌تر

این ماده زیست‌تخریب‌پذیر است و پس از پایان عمر مفید خود می‌تواند به طبیعت بازگردد. به گفته پژوهشگران، این رویکرد می‌تواند دیدگاه رایج درباره ضرورت ماندگاری دائمی مصالح ساختمانی را تغییر دهد و مفهوم طراحی بر پایه چرخه‌های کوتاه‌تر مواد را وارد معماری کند.

چشم‌انداز آینده

با وجود نتایج امیدوارکننده، پژوهشگران معتقدند برای استفاده گسترده از این ماده در صنعت ساختمان هنوز به تحقیقات بیشتری نیاز است. با این حال، توسعه مصالحی که قابلیت‌هایی مانند خودترمیمی یا حتی تصفیه هوا داشته باشند، از جمله افق‌های احتمالی این حوزه به شمار می‌رود.

بازنشر: ایرنا

Subscribe
Notify of
0 نظرات
Inline Feedbacks
مشاهده‌ی تمام نظرات

مقالات برتر

آخرین مقالات